понедельник, 16 апреля 2012 г.

Երբ ժպտում ես…



Ինչքան տխուր ու մռայլ կանցնեին օրերը առանց ժպիտիԱռանց քո ժպիտի, առանց նրա ժպիտի և, առհասարակ, առանց մարդկանց ժպիտի: Երբ ժպտում ես, մի տեսակ պայծառությամբ ես լցվում, բարիությամբ: Ասում են, ժպտա, և աշխարհը քեզ կժպտա: Այդպես էլ կաԺպիտը օգնում է օպտիմիստ լինել, հիանալ կյանքով, թեկուզ մի պահ, բայց մոռանալ հոգսերիդ մասին և առաջ գնալ:

Մի գեղեցիկ պատմություն եմ ուզում ներկայացնել, որի հեղինակին, ցավոք, չեմ հիշումՄի ընտանիք հանգստանալուց է լինում ծովափին: Երեխաները վազվզում են, թավալվում ավազների մեջ, ծնողներն էլ հեռվից հսկում երեխաներին: Հանկարծ մի տատիկ է հայտվում լողափում:
Սպիտակ մազերով, պատռոտած և կեղտոտ շորերով, ձեռքին էլ պայուսակ: Նա քթի տակ երգ էր երգում և ավազի միջից ինչ-որ առարկաներ հավաքում ու լցնում պայուսակի մեջ: Ծնողները երեխաներին միանգամից կանչեցին և զգուշացրեցին, որ հեռու մնան այդ տատիկից: Տատիկը, անցնելով ընտանիքի կողքով, նայեց նրանց և ժպտաց: Ժպիտը անպատասխան մնացՈրոշ ժամանակ հետո ընտանիքին պարզ դարձավ, որ այդ տատիկը ավազի միջից ապակու կտորներ էր հավաքում, որ այդտեղ խաղացող երեխաները հանկարծ իրենց չվնասենՄի ալարեք և ժպտացեք անկեղծ մարդկանց:

Հոգեբաններն ասում են, որ ժպիտը կարգավորում է մարդկային փոխհարաբերությունները, համախմբում է մարդկանց, օգնում հեշտությամբ ներգրավվել նոր միջավայր: Անգամ եթե ինքներդ չեք ժպտում, բայց նայում եք ուրիշի ժպիտին, ձեր տրամադրությունն ակամայից բարձրանում է

Երբ ժպտում ես, ուրիշ ես դառնում էլիՉդադարես ժպտալ, քանի որ ինչպես ասել է Գաբրիել Մարկեսը` “…ինչ-որ մեկը կարող է սիրահարվել քո ժպիտին…”

Комментариев нет:

Отправить комментарий